Merhaba arkadaşlar sizlere bu sefer kişisel bir yazı paylaşacağım… Başlıkta da belirttiğim gibi yeni doğan bebekler neden böyle ben hiç sevmem. Neden diye sorarsanız, tuhaf gelir bana o küçücük halleri, biranda ağlamaya başlamaları korkarım yani. Bide ilgilenemem kucağıma felan verdiklerinde fazlasıyla korkarım inşallah düşürmem zarar vermem gibicesine. Ama çok değil biraz zaman geçtikten sonra alışırım artık onların peşinde ben koşarım :). Örneğin benim kuzenimin bir tanecik oğlu var 2 yaşında.
Yalan söylemeyim şimdi ilk doğduğunda fazla yanına yanaşamıyorum sonra büyüdü 1 yaşına geldi otururken geldi yanıma elini bacağıma attı apiii yani abi dedi 🙂 . Bende hemen bir gülme tuttu aldım kucağıma sırtıma bindi atcılık oynadık, omzuma bindi evin içinde tur attık, aldım havaya fırtlattım :))) İndirdiğimde de bir daha bir daha deyip tutturuyordu mecburen yapıyorduk :)) Bi tek güzel dayısıyım çünkü :))
Yalçın Güler sitesinden daha fazla şey keşfedin
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
