Son zamanlarda toplum olarak çok değiştik. Çoğu şeyi kaybettik, en önemlisi insanlığımızı. Dışarıda olan biten her şeye kulaklarımızı kapattık, duymamazlıktan geldik. Gözlerimizi kapattık, görmemezlikten geldik. Yardım eli uzatmadık, insanlığımızı kaybettik. Komşuluk, akrabalık, arkadaşlık ilişkilerinin bağları zaten koptu. Olur olmadık en ufak bir şeyi sorun edip kanlı bıçaklı olduk. Her gün bir yenisi eklenen, eklendikçe önemsenmeyen, önemsenme-dikçe çığ gibi büyüyen bir utanç tablosudur bu. Zannedersem 2026 yılında hiç kişisel bir yazı yazmadım. Yazdıysam belki belli bir konu üstüne yazmışımdır, geriye dönüp bakmadım. Ama bu satırları yazarken fark ettim ki, aslında en çok yazmam gereken konu tam da buydu: içimde biriken bu sessiz rahatsızlık, etrafımda gördüğüm bu yavaş çözülüş.