Neşet Ertaş Bozkırın Tezenesi

Herkes bilmez ama bilen iyi bilir. Neşet Ertaş’ı bilenle bilmeyen de bir olmaz. İlk gençlik aşklarının yürek yakan sevdalarıyla sessizce gözyaşı döken delikanlılar, gencecik gelinlik kızlar onu bilir, tanır. Kırşehir’in bozkırından çıkıp Anadolu’nun dört bir yanına yayılan bu ses, yalnızca bir halk ozanının sesi değildir. Bir neslin ortak hafızasıdır.

Bozkırın Tezenesi Kimdir?

Türk halk müziğinin en özgün isimlerinden biri olan Neşet Ertaş, 1938’de Kırşehir’de doğdu. Abdal geleneğinden gelen bir saz ve söz ustasıydı. Babası Muharrem Ertaş’ın yolundan yürüdü ama kendi sesini, kendi tavrını yarattı. Halk arasında “Bozkırın Tezenesi” diye anılması boşuna değildir. Bağlamasını konuştururken bozkırın sessizliğini, yalnızlığını ve dinginliğini de konuşturdu. 25 Eylül 2012’de Ankara’da hayata veda etti ama türküleri bugün de dinleniyor, söyleniyor ve sevenlerini yeniden buluyor.

Neşet Ertaş’la Büyümek, Neşet Ertaş’la Yaşlanmak

Bir kere değdi mi yüreğine, artık Neşet’le büyürsün. Neşet’le aşık olur, Neşet’le yuva kurarsın. Neşet’le çocuğunu büyütür ve Neşet’le ölürsün. Onun türküleri hayatın her evresine eşlik eder: ilk sevdada, ayrılıkta, gurbette, özlemde, kederde ve umutta.

“Gönül Dağı”, “Kırşehir’in Gülleri” ve “Neyleyim Mevlam Neyleyim” gibi türküler yalnızca birer eser değildir. Nice insanın hayatındaki dönüm noktalarının fon müziğidir.

Aşka Bulanmış Gönüllerin Marşı

Bozkırın Tezenesi’nin türküleri, aşka bulanmış gönüllerin marşıdır. Onunla kederlenirsin ama yere serilmezsin. Ağlarsın, fakat o gözyaşlarının insanın içini ferahlatan, temizleyen bir yönü vardır. Sesinde bir tevekkül vardır, ama bu “namerde baş eğ” diyen bir tevekkül değildir. Dik duran, onurunu kaybetmeyen, acısını taşıyan ama acısına teslim olmayan bir tevekküldür.

Neşet Ertaş’ın türkülerini bu kadar kalıcı yapan şey de budur: hüznü güzelleştirir, yaşanan acıyı bir yük olmaktan çıkarıp paylaşılan bir duyguya dönüştürür.

Ankara’nın Bozkırında Bir Dönem: Neşet Ertaş’ı Unutmayanlar

Belli bir dönem Ankara’da, o bozkırda derdi olan insanlar onu unutmaz. Kızılay’da, Ulus’ta, otobüs duraklarında, yurt odalarında ve ucuz çay ocaklarında hep onun sesi vardı. Gurbetin, yalnızlığın ve çaresizliğin en çok hissedildiği o yıllarda Neşet Ertaş’ın türküleri, insana “yalnız değilsin” diyen sessiz bir dosttu.

Onlar için Neşet Ertaş, paketteki son sigara gibidir. Güvenpark’tan kalkan son otobüs gibidir. Elde kalan son şeydir, vazgeçilmezdir.

Biz O Sese Tutunduk

Biz o sese tutunduk. Çünkü bizi ayakta tutan son şeylerden biriydi onun sesi. Bugün hâlâ bir türküsünü duyduğumuzda zaman geri sarar. Gençliğimiz, ilk sevdamız, ilk gurbetimiz ve ilk yenilgimiz yeniden karşımıza çıkar.

Neşet Ertaş aramızdan ayrılmış olabilir. Ama bozkırın rüzgarında, bir bağlama teli titrediğinde ve içimizde bir yerler sızladığında hâlâ oradadır.

SAYGILARIMLA…


Yalçın Güler sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.

Yalçın Güler

2010 yılından beri yazmayı, araştırmayı seven bir şeyler için çaba gösterip işinin en iyisini yapmaya çalışan bir kişisel blog yazarının günlüğü işte.

One thought on “Bozkırın Tezenesi”

  1. Kesinlikle çok doğru noktalara değinmişsiniz. Neşet Ertaş sadece bir bozlak ustası değil, insan psikolojisinin ve coğrafyanın sesidir. Yazınızı okurken kulaklarımda hep o garip sesin yankısı çınladı. Emeğinize sağlık, çok kıymetli bir yazı olmuş

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

4 mins

Abone ol