Hayat bazen insana hiç beklemediği anlarda güzel sürprizler hazırlıyor. Bazen de tam her şey yolunda gidiyor derken, küçük bir ayrıntı bütün planları değiştirebiliyor. Sanırım benim hayatımı en iyi özetleyen cümlelerden biri şu olurdu:

“Ne çok şanslıyım ne de tamamen şanssızım. Benim hayatım biraz Nasreddin Hoca’nın ‘Ya tutarsa?’ hikâyesi gibi ilerliyor.”

Evet, yine ben geldim.

Umarım sizler iyisinizdir. Beni soracak olursanız, bildiğiniz gibiyim. Hayat kendi temposunda devam ediyor. Şimdilik hafızamı kaybetmedim, kahvemi hâlâ aynı kupada içiyorum ve yine kişisel blogumda yaşadığım küçük ama benim için anlamı büyük bir anıyı sizlerle paylaşmak istiyorum.

Bu yazı, kazandığım ilk büyük çekilişlerden biri ve gerçekleşmeyen bir Çanakkale gezisi üzerine.

Sosyal Medyadaki Çekilişlere Siz de Katılıyor musunuz?

Sanırım artık sosyal medya kullanan hemen herkes en az bir kez bir çekilişe katılmıştır.

Instagram’da gezinirken;

• “Arkadaşını etiketle.”
• “Gönderiyi beğen.”
• “Hesabı takip et.”
• “Hikâyende paylaş.”

gibi şartlarla karşılaşmayan neredeyse yoktur. Ben de zaman zaman ilgimi çeken çekilişlere katılanlardan biriyim. Elbette beklentim hiçbir zaman çok büyük olmadı. Çünkü biliyorum ki on binlerce kişinin katıldığı bir çekilişte kazanma ihtimali oldukça düşük. Ama yine de içimde hep küçük bir umut oluyor.

“Belki bu kez bana çıkar…”

---

Daha Önce Kazandığım Çekilişler

Şans konusunda çok iddialı biri değilim.

Bugüne kadar katıldığım onlarca çekiliş arasında kazandığım hediyeler oldukça mütevazıydı.

Hatırladıklarım arasında;

• Bir kitap,
• Bir USB flash bellek,
• Bir ahtapot tripod

bulunuyor.

Hepsi benim için değerliydi.

Çünkü çekiliş kazanmanın verdiği heyecan hediyenin maddi değerinden çok daha farklı bir duygu.

---

Çanakkale Çekilişini Görünce İçimde Bir Umut Doğdu

14 Mart günü Instagram’da gezinirken Kamil Koç’un düzenlediği Çanakkale Tarih Turu çekilişi karşıma çıktı. Gönderiyi görünce hiç düşünmeden katıldım. Çünkü yıllardır görmek istediğim şehirlerin başında Çanakkale geliyor. Benim için Çanakkale sadece bir şehir değil. Bu toprakların bağımsızlık mücadelesinin en önemli simgelerinden biri.

Şehitlikleri görmek…

Conkbayırı’nda yürümek…

57. Alay’ın izlerini hissetmek…

O atmosferi solumak…

Her zaman hayalini kurduğum şeylerden biriydi. Bu yüzden çekilişe katıldıktan sonra içimden gerçekten geçirdim.

“Allah’ım, belki bu kez bana nasip olur.”

Sonra hayatın koşuşturmacası başladı. Ve açıkçası çekilişi tamamen unuttum.

---

Gelen Mesajla Büyük Bir Şaşkınlık Yaşadım

Aradan birkaç gün geçmişti.

Perşembe günü Instagram mesaj kutuma bir bildirim düştü.

Mesaj şu şekildeydi:

“Merhaba. Çanakkale Tarih Turu çekilişini kazandığınız için sizi tebrik ederiz. Size ulaşabilmemiz için iletişim bilgilerinizi paylaşabilir misiniz?”

https://www.instagram.com/p/Bu_FbDqFK1I/

İlk tepkim gerçekten şaşkınlık oldu.

Hatta kendi kendime;

“Acaba biri benimle şaka mı yapıyor?”

diye düşündüm.

Hemen Kamil Koç’un resmi Instagram hesabına girdim. Kazananların açıklandığı paylaşımı açtım. İsimleri tek tek okumaya başladım.

Ve gerçekten… Listede benim adım vardı. O an yaşadığım mutluluğu anlatmam gerçekten zor.

---

İlk Büyük Çekilişimdi

Belki birçok kişi için sıradan gelebilir. Ama benim için öyle değildi. Çünkü ilk defa bu kadar anlamlı bir ödül kazanmıştım. Üstelik ödül herhangi bir eşya değil, uzun zamandır gitmek istediğim Çanakkale’yi görme fırsatıydı. Hemen teşekkür ettim. Sonra aklıma ilk gelen soruyu sordum.

“Yanımda bir arkadaşımı getirebilir miyim?”

Sağ olsunlar olumlu cevap verdiler. O an mutluluğum daha da arttı.

---

Sonra Tüm Planlar Bir Anda Değişti

Tur programını öğrenmek istediğimde ise işler biraz farklı ilerledi.

Otobüs;

• 23 Mart Cumartesi günü saat 04.00’te
• İstanbul Dudullu’dan hareket edecek
• Akşam ise yeniden İstanbul’a dönecekti.

Ben ise Aksaray’da yaşıyorum. Bu nedenle durumu kendilerine anlattım. Aldığım cevap oldukça açıktı. İstanbul’a kadar olan ulaşım katılımcıya aitti. Çanakkale turu kapsamındaki tüm masraflar karşılanıyordu ancak İstanbul’a ulaşım organizasyonu bize bırakılmıştı. İşte bütün plan tam da burada değişti.

---

Gitmek mi, Gitmemek mi?

Durumu yakın bir arkadaşımla uzun uzun konuştuk. Oturup hesap yaptık. Aksaray’dan İstanbul’a gitmek…

Sonra sabaha karşı tura yetişmek… Akşam yeniden İstanbul’a dönmek… Tekrar Aksaray’a gelmek…

Hem uzun bir yolculuk olacaktı. Hem de ekstra ulaşım masrafı çıkacaktı. Bütün bunları düşündüğümüzde maalesef gitmemenin daha doğru olduğuna karar verdik.

---

Son Bir Umut Daha Denedim

İstanbul’da yaşayan bir arkadaşım vardı.

Acaba benim yerime o katılabilir miydi? Bunu da organizasyonu düzenleyen ekibe sordum. Ancak bu mesajıma herhangi bir dönüş alamadım. Belki mümkün değildi. Belki gözden kaçtı. Bilemiyorum. Sonuç olarak bu güzel fırsatı değerlendiremedim.

---

Hayatın Garip Bir Tesadüfü

İşin ilginç tarafı şu. Nedense şimdiye kadar kazandığım çekilişlerin büyük kısmı yine Koç Grubu markalarına denk geldi. İlk olarak Bilkom’un düzenlediği çekilişte ahtapot tripod kazanmıştım. Şimdi ise Kamil Koç’un düzenlediği Çanakkale turunu kazandım. Belki de gerçekten şansım sadece bu çekilişlerde çalışıyor. Ama sanırım bu kez bütün şansımı kazanmak için kullandım. Gitmek ise nasip olmadı.

---

Çanakkale Hayalim Bitmedi

Elbette üzülmedim desem yalan olur. Çünkü uzun zamandır görmek istediğim bir yere ücretsiz gitme fırsatı ayağıma kadar gelmişti. Ama bazen hayat bize şunu öğretiyor:

Her kazandığımız fırsatı değerlendiremeyebiliriz. Bunun farklı sebepleri olabilir. Önemli olan o hayalden vazgeçmemek.Ben hâlâ bir gün Çanakkale’yi gezmeyi istiyorum.

Şehitler Abidesi’ni görmek…

57. Alay Şehitliği’nde sessizce yürümek…

Conkbayırı’nda tarihin izlerini hissetmek…

Belki bu kez olmadı. Ama inanıyorum ki bir gün kendi imkânlarımla da olsa mutlaka gideceğim.

---

Sonuç: Bazen Kazanmak Yetmiyor, Nasip de Gerekiyor

Bu yaşadığım olay bana küçük ama değerli bir ders verdi. Hayatta sadece kazanmak yetmiyor. Bazen zamanlama… Bazen şartlar… Bazen de nasip dediğimiz o görünmeyen denge devreye giriyor. Çekilişi kazandığım gün yaşadığım mutluluğu da, sonrasında gidemeyeceğimi öğrendiğimde hissettiğim hayal kırıklığını da unutacağımı sanmıyorum.

Ama yine de iyi ki katılmışım diyorum.

Çünkü bazen umut etmek bile insanı mutlu etmeye yetiyor. Kim bilir… Belki bir sonraki çekilişte yol gerçekten bana açılır.