30 Kasım… Yıllar önce sadece bir fikirden ibaret olan bu blog bugün 15. yılına ulaşıyor. Zamanın akışı şaşırtıcı derecede hızlı; fakat geriye dönüp baktığımda, her bir yılı dolu dolu geçen bir süreç olarak görüyorum. Bu blog, yalnızca yazı yayımladığım bir alan değil; benim için bir içsel döküş, dijital bir günlük, bazen bir fikir laboratuvarı, bazense yalnızca keyifli bir sohbet köşesi oldu. “Söz uçar, yazı kalır” derler. Bu blog, bunun yaşayan bir örneği.

Kasım ayının son gününde serin rüzgarlarında, zamanı durdurup geçmişin sayfalarını çeviriyoruz. Bugün, Yalçın Güler Blog’un 14. yaşını kutlarken, bir blogun yalnızca bir internet sitesi olmadığını; bir yaşam biçimi, bir iz bırakma çabası, bazen de kendini ifade etmenin en özgün yolu olduğunu hatırlıyoruz. “Söz uçar, yazı kalır,” derler ya, işte bu blog da 14 yıldır bir nevi dijital bir günlük, bir fikir deposu ve bir dost sohbeti gibi hayatlarımızda yer alıyor.

Geriye dönüp bakıyorum 12 yıl mı olmuş gerçekten. Şaka mı be. İyisiyle kötüsüyle 12 yıl mı gerçekten. Bir insan 12 yıl boyunca ne yazabilir ki. Tabii bunun içinde yazamayıp içime attıkları mı da sayarsak. Yazıp yazıp sildiklerim, tam anlatacakken boş ver ya deyip geçiştirdiklerim, taslakta bekleyen onca iç döküntülerim. Anlatacak hiç kimsem olmasa da ben bir şeyler başardım galiba. Blogum 12 yaşında.

Evet, “13 yıl” ifadesi, bir dönemi ifade etmek için kullanılan bir zaman dilimidir. Bu süre zarfında birçok şey değişebilir ve yaşamda önemli olaylar meydana gelebilir. Bu süre, kişisel gelişim, eğitim, kariyer ve ilişkiler gibi birçok alanı kapsayabilir. Blogumu da bu zaman dilimine katarsak eğer Yalçın Güler Blog 13 Yaşında diyebiliriz. İyisiyle kötüsüyle geçen bir 13 yıl. Ben 13 yıl boyunca nasıl zamana kadar geldim. Koskoca 13 yılı blog yazarak (son zamanlarda yazmayarak) devirmişim haberim yok. Ama bu 13 yıl hem çok şey kattı hemde bir çok şeyi benden aldı. Zaman su gibi akıp geçiyor ve asla dur diyemiyoruz. O süre zarfında herşeyi yapmamız gerekiyor. Bize yararlı gelecek şeylere yakınlaşıp, zarar…