Şunu söylemek istiyorum bugün benim doğum günüm. Bir yaş daha büyüdüm ve 22 oldum. Bir yılı daha geride bıraktım. Hayata teşekkür ediyorum. Çünkü şu yaşıma kadar o kadar kötü şeyler geldi ki başıma, bunu zaten biliyorsunuzdur. Yıllar boyu sürdürdüğüm bir çok dostum, kardeşim oldu. Bu dost ve kardeş dediğim insanların iyi ve kötü zamanlarında yanlarında oldum. Fakat onlar aynısı yapmadı. Benim kötü zamanlarımda beni bir başıma bırakıp gittiler. Elimden tutmadılar, düşmem için bir tekme de onlar attı.

Benim kötü duruma düşmem, onlarında yüzlerinde ki sahte iyiliği düşürmüş oldu. Ben asosyal birisiyim doğru. Bu yüzden de pek arkadaş çevrem yok. Sadece internet üzerinde çevrem var. Bunlarda, tertemiz arkadaşlıklar.

Ben artık doğum günü kutlaması, pastada ki mumların üflemesini istemiyorum. İyi ki doğdun Yalçın cümlesini duymayı istemiyorum. Çünkü tutacağım bir dilek yok. Çünkü ben şeker hastasıyım. Çünkü o eski Yalçın’dan eser yok. Zira diyebileceğim tek şey, sevdiğim insanların bana yanlış yapmaması.

Ancak gerçek olacağını bilseydim hiç büyümemeyi dilerdim. Hep çocuk kalmak isterdim. Hastane köşelerinde dolaşmamak. Doktor doktor gezmemek. Gerçeklerden uzak ve daha masumca. Evet ben artık korkuyorum. Çünkü küçükken acıtmaz dediğim her şey ruhumu paraladı. Çünkü önümde hastalıklı dolu yıllar var. Yapacaklarım, olacaklar, gelecek önümde. Şuan bir arabayım sanki. İleri doğru gitmeye çalışıyorum fakat, hiç bir şekilde yol katedemiyorum. Artık geri dönüş yok. İlerisi bilinmezlik. Ama tek fark şudur ki bu hayatta tek yolcu değilim. Arabayı ilerleten sizsinizdir. Onu sağa sola arkaya döndürebilirsiniz. Bazen onlarca yol ayrımı olur. Hangisinin doğru olduğunu bilemezsiniz. Çünkü hiçbiri doğru değildir. Önemli olan doğru olanı seçebilmektir.

Şimdi bir kez daha dönüş yapıyorum. Yeni bir yol karşımda. Bunca yanlışlara rağmen mutlu olmaya çalıştım. Hayat denilen şey iğrenç bir yer belki evet. Hepimiz bir sınavdayız. Zor olan ise hiçbir şeye çalışamayız. Konu yoktur. Kopya çekemeyiz, çünkü herkesin sınavı farklıdır. Hayat en zor okuldur. En zor soruları bize hayat sorar. Yine de teşekkür etmeliyim hayata. Güzel insanları benimle beraber aynı arabaya bindirdiği için.

Yeni yaşım bana güzellikler getirmeye başladı. İnşallah bu güzellikleri hiç bir kötülük bozamaz. Mutluyum, ama korkuyorum. Başarabilecek miyim ?